روش‌های درمانی بیماران لگ‌کالوپرتس و تعیین ارتباط بین نوع درمان و مدت بیماری

زمینه و هدف : لگ‌کالوپرتس (legg-calve perthes) از شایع‌ترین بیماری‌های ارتوپدی دوران کودکی است که در صورت عدم انتخاب شیوه مناسب درمان، ناتوان کننده می‌باشد. انتخاب درمان نگهدارنده یا جراحی با توجه به سن ابتلای و شروع درمان و شدت بیماری، همواره مورد بحث بوده است. این مطاله به منظور بررسی شیوه‌های درمانی بیماری لگ‌کالوپرتس و تعیین ارتباط بین نوع درمان و مدت بیماری انجام شد.روش بررسی : این مطالعه توصیفی روی 50 بیمار بستری مبتلا به لگ‌کالوپرتس در بیمارستان قایم (عج) طی سال‌های 84-1374 انجام گردید. براساس سن و شدت بیماری، 11 بیمار تحت درمان نگهدارنده و 39 بیمار تحت درمان جراحی قرار گرفتند. درمان نگهدارنده شامل کشش، فیزیوتراپی و استفاده از بریس بود. استیوتومی لگن شامل سالتر و شلف و استیوتومی پروگزیمال فمور مثل واروس استیوتومی درمان جراحی بود. علایم بهبودی بالینی در هر دو روش درمانی شامل بهبود درد، اصلاح دامنه حرکتی مفصل و بهبود لنگش بیمار بود که با معاینه فیزیکی و شرح حال بیمار به دست آمد.یافته‌ها : از 11 بیمار گروه تحت درمان نگهدارنده، تنها 4 بیمار به درمان پاسخ مناسبی دادند. متوسط سنی آنان 25/7 سال و متوسط زمان بین شروع علایم تا شروع درمان 25/2 ماه بود. متوسط سن بیماران گروه تحت درمان جراحی 85/10 سال و متوسط زمان بین شروع علایم و شروع درمان 18 ماه بود. بیماران گروه تحت درمان نگهدارنده شدت کمتری از بیماری (گروه a و گروه b کمتراز 8 سال) را داشتند و بیماران گروه تحت درمان جراحی عمدتاً گروه b با سن بیش از 8 سال و گروه c بودند.نتیجه‌گیری : این مطالعه نشان داد که سن ابتلای به بیماری و سن شروع درمان از عوامل موثر در انتخاب نحوه درمان است. فاصله بین شروع بیماری و شروع درمان از عوامل موثر دیگر بر نتیجه درمان بیماران لگ‌کالوپرتس است؛ به نحوی که هرچه فاصله کمتر باشد؛ احتمال پاسخ به درمان نگهدارنده بیشتر است.