ارزیابی نتایج و عوارض درمان شکستگی‌های پیلون استخوان تی‌بیا در پیگیری شش‌ماهه

زمینه و هدف: برای شکستگی‌های پیلون تی‌بیا tibial pilon fractures)) چندین تکنیک جراحی مانند orif، mipo و ef پیشنهاد شده است. داده‌های مقایسه‌ای کمی در مورد سه روش فوق در دسترس است. با وجود پیشرفت در مراحل جراحی، نتایج همیشه عالی نبوده و بیماران دچار عوارض بسیاری می‌شوند. این مطالعه برای ارزیابی نتایج و عوارض درمان شکستگی‌های پیلون استخوان تی‌بیا در پیگیری شش‌ماهه انجام شد.روش بررسی: این مطالعه توصیفی تحلیلی کوهورت آینده‌نگر روی 22 بیمار (18 مرد و 4 زن) با میانگین سنی 10.8±39.4 سال دارای شکستگی‌های پیلون تی‌بیا در مرکز آموزشی درمانی پنجم آذر گرگان از فروردین سال 1399 لغایت اسفند سال 1400 انجام شد. در مجموع 22 بیمار واجد شرایط شرکت در مطالعه، حاضر به شرکت در مطالعه شدند. پس از انجام درمان لازم بر مبنای نظر پزشک معالج، بیماران پس از شش‌ماه معاینه و نتایج آزمون aofas (american orthopedic foot and ankle society ankle score) ارزیابی گردید.یافته‌ها: اکثر موارد شکستگی (54.5%) از نوع بسته بود. انواع جراحی انجام شده به ترتیب شامل اکسترنال فیکساسیون دو مرحله (40.9%)، orif (31.8%)، نیل اکسپرت (13.6%) و mipo (13.6%) بودند. 72.7% از بیماران دچار عارضه زودرس یا دیررس پس از عمل شدند. بیشترین عارضه پس از عمل شامل استئوآرتریت و wound dehiscence هر کدام به میزان 18.2% تعیین شد. متوسط نمره aofas بیماران 11.2±82.3 بدست آمد. نمره aofas در 4 بیمار عالی (18.18%)، 12 بیمار خوب (54.55%)، 4 بیمار متوسط (18.18%) و 2 بیمار ضعیف (9.09%) طبقه‌بندی شد. میان مدت زمان جراحی با نمره aofas همبستگی معکوس و معنی‌دار آماری نشان داد (r=-0.661, p=0.001). همچنین میان‌مدت زمان جراحی با مدت زمان بستری بیماران همبستگی مستقیم و معنی‌دار آماری نشان داد (r=0.571, p=0.006). زمان عمل بیماران به روش mipo (68.3±7.6 min) به‌طور معنی‌داری از سه روش دیگر کمتر تعیین شد (p<0.05). برای شکستگی‌های باز فراوانی انجام عمل orif به‌طور معنی‌داری بالاتر از سایر عمل‌ها بود (p<0.05). استئوآرتریت به عنوان عوارض درمان در دو مداخله نیل اکسپرت و ef دو مرحله‌ای مشاهده شد. این در حالی است که non-union و wound dehiscence تنها در عمل orif مشاهده شد. عفونت سطحی و mal-union تنها در عمل ef دومرحله‌ای مشاهده شدند و تمام موارد عفونت عمقی نیز در عمل mipo مشاهده گردید.نتیجه‌گیری: تکنیک‌های اکسترنال فیکساسیون دو مرحله‌ای و orif متداول‌ترین روش‌های انجام عمل برای بیماران با شکستگی پیلون تیبیال بودند. عوارض بدتر عمل شامل جوش نخوردن و wound dehiscence به‌طور شایع در عمل‌های orif رخ داده بود. با این‌حال بین وضعیت درمان بیماران از نظر پرسشنامه خوداظهاری aofas اختلاف آماری معنی‌داری میان انواع تکنیک‌های جراحی وجود نداشت.

evaluation of outcomes and complications of tibial pilon fractures treatment in six-month follow-up

background and objective: various surgical techniques, including open reduction and internal fixation (orif), minimally invasive plate osteosynthesis (mipo), and external fixation (ef), have been proposed for the tibial pilon fractures treatment. however, limited comparative data exist regarding the outcomes of these three methods. despite advancements in surgical procedures, the outcomes have not consistently been excellent, and patients often experience numerous complications. this study aimed to evaluate the outcomes and complications of the tibial pilon fractures treatment in a six-month follow-up.methods: this descriptive-analytical prospective cohort study was conducted on 22 patients (18 men and 4 women; mean age=39.4±10.8 years) who presented with tibial pilon fractures at the fifth azar educational-therapeutic center in gorgan, iran, from april 2020 to march 2022. all 22 eligible patients agreed to participate. following the necessary treatment determined by the attending physician, patients were examined after six months, and their outcomes were evaluated using the american orthopedic foot and ankle society (aofas) ankle score.results: the majority of fractures (54.5%) were of closed type. the surgical procedures performed included two-stage ef (40.9%), orif (31.8%), expert nailing (13.6%), and mipo (13.6%), respectively. a total of 72.7% of patients experienced early or late postoperative complications. the most common postoperative complications were osteoarthritis and wound dehiscence, occurring at a rate of 18.2% each. the mean aofas score for patients was 82.3±11.2. aofas scores were classified as excellent in 4 patients (18.18%), good in 12 patients (54.55%), moderate in 4 patients (18.18%), and poor in 2 patients (9.09%). a statistically significant inverse correlation was observed between the mean surgical time and the aofas score (r=−0.661, p=0.001). furthermore, a statistically significant direct correlation was found between the mean surgical time and the mean length of hospital stay (r=0.571, p=0.006). surgical time for patients undergoing mipo (68.3±7.6 minutes) was significantly shorter than that of the other three methods (p<0.05). for open fractures, the frequency of orif was significantly higher than that of other procedures (p<0.05). osteoarthritis was observed as a treatment complication in both expert nailing and two-stage ef interventions. in contrast, non-union and wound dehiscence complications were exclusively observed following orif. superficial infection and mal-union were only observed after two-stage ef, and all instances of deep infection occurred with mipo.conclusion: two-stage ef and orif were the most common surgical techniques employed for patients with tibial pilon fractures. worse postoperative complications, including non-union and wound dehiscence, commonly occurred in orif procedures. however, there was no statistically significant difference in patient-reported outcomes based on the aofas self-report questionnaire among the various surgical techniques.