اثر دیابت بارداری بر بیان ژن‌های ساختاری کلاژن و دسموکولین در قلب رویان موش‌های آزمایشگاهی نژاد c57bl

زمینه و هدف: دیابت بارداری (gestational diabetes mellitus: gdm) یک اختلال متابولیک است که به دلیل نقص در ترشح کافی انسولین ایجاد می شود. gdm خطر سقط و یا تولد نوزادانی با نقایص مادرزادی قلب را افزایش می دهد. برخی از این نقایص ممکن است مربوط به اختلال در بیان برخی از ژن های مهم ساختاری قلب باشد. ژن های ساختاری کلاژن و دسموکولین نقش مهمی به ترتیب در اتصالات بین سلولی در نواحی دسموزوم و صفحات بینابینی در ساختار قلب دارند. این مطالعه به منظور تعیین اثر دیابت بارداری بر بیان ژن های col5a2 و dsc2 در قلب رویان موش های آزمایشگاهی نژاد c57bl انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی تعداد 12 سر موش ماده نژاد c57bl (8-10 هفته) و 6 سر موش نر بالغ از همین نژاد با میانگین وزن 22-24 گرم استفاده گردید. پس از جفت گیری حیوانات ماده و رویت پلاک واژینال روز صفر بارداری تعیین شد و به صورت تصادفی به دو گروه دیابتی و کنترل تقسیم شدند. القاء دیابت بارداری در موش های باردار گروه دیابتی به وسیله تزریق داخل صفاقی استرپتوزوتوسین با دوز 150 mg/kg/bw در روز یک بارداری (gd1) انجام شد. در حالی که در گروه کنترل تنها بافر سیترات در روز یک بارداری تزریق شد. در روز 11.5 بارداری جراحی سزارین انجام و قلب رویان ها با استفاده از استرئو میکروسکوپ خارج شد. سپس به ترتیب استخراج total rna ، سنتز cdna و اندازه گیری کمی میزان rna با استفاده از روش real -timepcr انجام گردید و میزان بیان ژن های col5a2 و dsc2 در رویان های گروه دیابتی و کنترل اندازه گیری شد.یافته ها: الفاء دیابت بارداری در موش های باردار سبب افزایش بیان ژن های col5a2 و dsc2 در رویان های 11.5 روزه در مقایسه با گروه کنترل شد که در رابطه با دسموکولین این تغییرات از نظر آماری معنی دار بود (p<0/05).نتیجه گیری: القاء دیابت در دوره بارداری سبب افزایش بیان ژن های col5a2 و dsc2 در یکی از مسیرهای مهم ساختاری تکامل قلب در رویان های حاصل می گردد.