نقش روان رنجوری و ذهن آگاهی در پیش بینی کیفیت زندگی بیماران دیابتی شهرستان دلفان

زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش روان‌رنجوری و ذهن‌آگاهی در پیش‌بینی کیفیت زندگی بیماران دیابتی شهرستان دلفان انجام شده است. مواد و روش‌ها: این پژوهش یک مطالعه توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه بیماران دیابتی شهر دلفان در نیمه دوم سال 1394، به تعداد 945 نفر بود. بر این اساس با استفاده از فرمول کوکران تعداد 197 نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. برای اندازه‌گیری متغیرهای پژوهش از پرسشنامه ذهن‌آگاهی بائر و همکاران، پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی و پرسشنامه روان‌رنجوری نئو استفاده گردید. داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و آزمون رگرسیون گام‌به‌گام تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان داد که بین ذهن‌آگاهی با کیفیت زندگی در بیماران دیابتی رابطه معنادار مثبت وجود دارد، و بین روان‌رنجوری با کیفیت زندگی در بیماران دیابتی رابطه معنادار منفی وجود دارد. با توجه به مقادیر بتا عدم قضاوت (0.249=beta )، روان رنجوری با ضریب بتا (0.588= beta)، عمل آگاهانه با ضریب بتا (0.286= beta) و مشاهده با ضریب بتا (0.151= beta) به عنوان قوی ترین متغیرها برای پیش بینی کیفیت زندگی بیماران دیابتی می باشند. نتیجه‌گیری: با توجه به نقش روان‌رنجوری و ذهن‌آگاهی بر کیفیت زندگی بیماران دیابتی به نظر می‌رسد با بالا بردن کیفیت زندگی در بیماران دیابتی می توان به پرورش ذهن‌آگاهی درست در این بیماران امیدوار بود و روان رنجوری آنان را کاهش داد.

The role of neurosis and mindfulness in predicting the quality of life of diabetes patients in Delfan

Background and purpose: This study was implemented in order to study the role of neurosis and mindfulness in predicting the quality of life of diabetic patients in Delfan. Methods and materials: The research is a descriptivecorrelational study. The study population included all diabetic patients, 945 individuals, in Delfan in second half of year 2015. Accordingly, using Cochran formula, 197 people were selected using simple cluster random sampling. To measure the variables of research, the mindfulness questionnaire (Bauer and colleague, 2006), quality of life questionnaire (WHO, 1996), and NEO questionnaire of neurosis (Casta and Maccarry, 1992) were used. Data were analyzed using Pearson correlation and stepwise multiple regressions.Findings: The results showed that there is a significant positive relationship between mindfulness with quality of life. Also, there is a significant negative relationship between neuroticism with quality of life. Regarding the amount of beta of nonjudgment (Beta= 0.249), neuroticism with beta coefficient (Beta = 0.588), conscious action with beta coefficient (Beta = 0.286) and observation with beta coefficient (Beta = 0.151) are the most powerful variables to predict the quality of life of diabetic patients.Conclusion: According to research findings, it seems that improving the mindfulness in diabetic patients, will increase the quality of life and decrease the neurosis.