ارزیابی تعهد به طبیعت گرایی روش شناختی در دیدگاه daniel dennett درمورد آگاهی

این مقاله به بررسی میزان تعهد dennett به طبیعت‌گرایی روش شناختی در نظریه او درباره آگاهی می‌پردازد. آگاهی، به عنوان یکی از پیچیده ترین معماهای فلسفی و علمی، همواره محل نزاع میان دیدگاه‌های طبیعت‌گرا و غیرطبیعت‌گرا بوده است. dennett با ارائه نظریه پیش نویس های چندگانه، رویکردهایی را که آگاهی را تجربه ای واحد و متمرکز می‌دانند، نقد می‌کند. او با رد استعاره تماشاخانه دکارتی، آگاهی را محصول جریان‌های موازی و چندگانه در مغز می‌داند که به طور پیوسته و بدون یک پردازشگر مرکزی در سراسر مغز ویرایش می شوند. همچنین dennett با انکار جنبه پدیداری آگاهی و تاکید بر توهم بودن این تجربه‌ها، تلاش می‌کند نظری های کاملاً طبیعت‌گرایانه از آگاهی ارائه دهد. برای ارزیابی دیدگاه dennett ، ابتدا مروری بر زمینه شکل گیری و تعاریف دقیق طبیعت‌گرایی روش شناختی و هستی‌شناختی خواهیم داشت. طبیعت‌گرایی روش شناختی بر این باور است که تنها روش معتبر برای کسب دانش، استفاده از روش‌های علوم طبیعی است؛ در حالی که طبیعت‌گرایی هستی شناختی بیان می‌کند که تنها موجودات واقعی، آنهایی هستند که در قلمرو امور طبیعی وجود دارند. نکته مهم این است که طبیعت‌گرایی در مقابل پوزیتیویسم مطرح شده و برخلاف آن، محدودیت ها یا معیارهای پیشینی بر علم تحمیل نمی‌کند. در عوض، طبیعت‌گرایی خود را با دستاوردهای علمی تطبیق داده و دامنه متافیزیک را براساس یافته‌های علمی توسعه داده یا محدود می‌کند. بنابراین، طبیعت‌گرایی روش شناختی نوعی اولویت نسبت به طبیعت‌گرایی هستی شناختی دارد و می توان گفت که هسته اصلی طبیعت‌گرایی، طبیعت‌گرایی روش شناختی است. با توجه به این مساله، dennett در تبیین آگاهی، برای پایبندی به طبیعت‌گرایی هستی شناختی، به صورت پیشینی موجودیت qualia را رد کرده و آن را توهم می داند. به عبارت دیگر قبل از بررسی علمی، dennett یک معیار متافیزیکیِِ پیشینی اتخاذ می‌کند که این امر با تعریف و مبنای طبیعت‌گرایی روش شناختی تعارض دارد. طبیعت‌گرایی روش شناختی به طور اصولی مستلزم بررسی علمی همه پدیده‌ها، حتی پدیده ها از جمله آگاهی است. بنابراین، این مقاله استدلال می‌کند که dennett به هسته اصلی طبیعت‌گرایی، که بر پایبندی به رو شهای علمی استوار است، پایبند نیست و نظریه او در نهایت بیشتر به موضعی پوزیتیویستی نزدیک می شود تا یک نظریه کاملاً طبیعت‌گرایانه.

an evaluation of daniel dennett’s adherence to methodological naturalism in his understanding of consciousness

this paper delves into the concept of continuity of consciousness, differentiating between three aspects of consciousness: state, content, and stream of consciousness. the paper debates two main senses of continuity: moderate continuity, requiring no gaps in the flow, and strong continuity, demanding a phenomenal connection between each experiential phase. the present study argues against strong continuity due to limitations of introspection and evidence like saccadic suppression, where the visual process is suppressed during rapid eye movements. to compare different models of temporal experiences in explaining the continuity of the stream of consciousness, this research briefly examines the issue of temporal experiences. it focuses on the direct and immediate perceptual experience of properties and relationships that are extended in time. two opposing models have been presented: the snapshot model suggests we experience the world in static snapshots and infer succession and order later, while the specious present models propose a direct experience of temporally extended properties and ralations. the paper focuses on the “specious present”, a brief period where we can perceive non-simultaneous events as unified. two models explain its structure: the retentional model suggests temporally extended contents represented by a short-lived experience. in contrast, content’s temporal structure matches the experience’s temporal structure. according to dainton, the overlap model effectively explains the perceived continuity of the stream based on co-consciousness and overlapping experiential parts. it is arguedthat his model wrongly assumes strong continuity, and even if his assumption is valid, his conclusion is controversial. finally, only from the point of view of the continuity of consciousness are the models of temporal experiences equal in their explanation.