پیوستگی آگاهی و مدل امتدادی تجربه‌های زمانی

این مقاله به بررسی مفهوم پیوستگی آگاهی می‌پردازد و بین سه جنبه آگاهی: حالت، محتوا و جریان آگاهی تمایز قائل می‌شود. دو مفهوم اصلی پیوستگی مورد بحث قرار می‌گیرند: پیوستگی معتدل که مقتضی عدم شکاف در جریان آگاهی است، و پیوستگی قوی، که مقتضی یک پیوند پدیداری بین هر گام تجربی است. در این مقاله بحث می‌شود که به دلیل محدودیت های درون‌نگری و شواهدی مانند سرکوبِ چشم‌پرشی، که در آن پردازش بصری در طول حرکاتِ سریع چشم سرکوب می شود، پیوستگی قوی اثبات نمی‌شود. سپس به منظور مقایسه مدل‌های تجربه‌های زمانی در تبیین پیوستگی جریان آگاهی، به اجمال مسئله تجربه‌های زمانی را بررسی می‌کنیم؛ تجربه ادراکی مستقیم و بی‌واسطه ما از ویژگی ها و روابط زماناً ممتد. دو مدل متضاد ارائه می شود: مدل نمای لحظه ای نشان می‌دهد که ما جهان را در نماهای لحظه ای ایستا تجربه می‌کنیم و بعداً توالی و ترتیب را استنتاج می‌کنیم، در حالی که مدل‌های حالِ ظاهری مدعی تجربه‌ای مستقیم از محتواهای زماناً ممتد هستند. سپس بر آموزه حال ظاهری متمرکز می شویم، بازه زمانی کوتاه مدتی که می توانیم رویدادهای غیره همزمان را یکپارچه درک کنیم. دو مدل ساختار آن را توضیح می دهند: مدل نگهداشتی که طبقِ آن، محتوای زماناً ممتد توسط یک تجربه کوتاه مدت بازنمایی می شود، در حالی که مدل امتدادی پیشنهاد می‌کند که ساختار زمانی محتوا با ساختار زمانی خود تجربه تطابق دارد. به نظرِ dainton ، مدل همپوشانی به طور موثر پیوستگیِ درک شده جریانِ آگاهی را بر اساس هم آگاهی و همپوشانی اجزای تجربی توضیح می‌دهد. استدلال می شود که مدلِ او به اشتباه پیوستگی قوی را مسلّم فرض کرده است و حتی اگر مفروض او در محلّ خود باشد، نتیجه‌ای که می‌گیرد بحث‌انگیز است. در نهایت، صرفاً از منظر پیوستگیِ آگاهی، مدل‌های تجربه‌های زمانی در تبیینِ آن هم ترازَند.

the continuity of consciousness and the extensional model of temporal experiences

this paper delves into the concept of continuity of consciousness, differentiating between three aspects of consciousness: state, content, and stream of consciousness. the paper debates two main senses of continuity: moderate continuity, requiring no gaps in the flow, and strong continuity, demanding a phenomenal connection between each experiential phase. the present study argues against strong continuity due to limitations of introspection and evidence like saccadic suppression, where the visual process is suppressed during rapid eye movements. to compare different models of temporal experiences in explaining the continuity of the stream of consciousness, this research briefly examines the issue of temporal experiences. it focuses on the direct and immediate perceptual experience of properties and relationships that are extended in time. two opposing models have been presented: the snapshot model suggests we experience the world in static snapshots and infer succession and order later, while the specious present models propose a direct experience of temporally extended properties and ralations. the paper focuses on the “specious present”, a brief period where we can perceive non-simultaneous events as unified. two models explain its structure: the retentional model suggests temporally extended contents represented by a short-lived experience. in contrast, content’s temporal structure matches the experience’s temporal structure. according to dainton, the overlap model effectively explains the perceived continuity of the stream based on co-consciousness and overlapping experiential parts. it is arguedthat his model wrongly assumes strong continuity, and even if his assumption is valid, his conclusion is controversial. finally, only from the point of view of the continuity of consciousness are the models of temporal experiences equal in their explanation.