زبانی‌شدنِ وحی و ایدۀ زبان توقیفی

در الهیات تطبیقی، قولی مبنی بر تناظر شخص مسیح و قرآن وجود دارد؛ چه هر دو اموری الهی هستند که یکی در قالب تجسد به ساحت بشری آمده و دیگری در قالب فرایند زبانی‌شدن (نزول). اما از آنجا که آموزۀ تجسد در مسیحیت با چالش چگونگی حلول امر نامتناهی در امر متناهی مواجه است، به نظر می‌رسد که پذیرش چنین تناظری می‌تواند چالش متناظری را برای فرایند زبانی‌شدن ایجاد کند. پس با فرض وجود تناظر میان شخص مسیح و قرآن، آیا می‌توان مفری از چالشی که در برابر فرایند زبانی‌شدن ایجاد شده پیدا کرد؟ در این مقاله استدلال می‌شود که یکی از پاسخ‌های احتمالی به این چالشْ تمسک به «ایدۀ زبان توقیفی» و مشخصاً پذیرش منشا الهی برای زبان است. این پاسخ در مورد زبانی‌شدن جریان دارد، اما در مورد تجسد، از آنجا که حلول در ماده اتفاق می‌افتد، جریان نخواهد داشت. اما در ادامه، پس از توضیح نحوۀ حلِ چالش یادشده، نشان داده خواهد شد که این ایده، از حیثِ انتقال منشا زبان به ساحت الهی، دست‌کم با دو نقد جدی مواجه خواهد بود: یکی نقد مبتنی بر فهم‌ناپذیریِ وحی و دیگری نقد مبتنی بر عدم‌مقبولیتِ تاریخی-پدیدارشناختی.

inliteration of islamic revelation and the idea of divine language

in comparative theology, some scholars have drawn an analogy between the person of christ and the qur’an, suggesting that both possess a divine nature—christ through incarnation and the qur’an through inliteration. however, just as the doctrine of incarnation struggles to explain how the infinite can be present in the finite, this analogy raises a corresponding challenge for inliteration. assuming the validity of this comparison, this paper explores whether a resolution to this challenge is possible. one potential response is the “idea of divine language,” which posits that language itself originates in the divine realm. this view could explain how the qur’an, as the word of god, can be fully divine while existing in linguistic form, since the linguistic form itself is divine. however, this solution does not extend to incarnation, which involves the presentation of the infinite in matter. nevertheless, the idea of divine language faces two significant objections: firstly, it leads to the incomprehensibility of revelation; secondly, it faces historical-phenomenological implausibility.