بررسی شیوع ژ‌ن مقاومت به ونکومایسین در استافیلوکوکوس اورئوس جدا شده از نمونه‌های بالینی در برخی مراکز درمانی مازندران

سابقه و هدف: استافیلوکوکوس اورئوس از مهم‌ترین عوامل ایجاد عفونت‌های موضعی و سیستمی است. مصرف بی‌رویه آنتی‌بیوتیک‌ها موجب افزایش روزافزون سویه‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک‌ها از جمله ونکومایسین شده است. این مطالعه با هدف بررسی شیوع ژن vana در سویه‌های استافیلوکوکوس اورئوس جدا شده از نمونه‌های بالینی، انجام پذیرفت.مواد و روش ‌ها: در این مطالعه توصیفی- مقطعی تعداد 115 جدایه مشکوک به استافیلوکوکوس اورئوس از آزمایشگاه‌های تشخیص پزشکی و برخی بیمارستان‌ها جمع‌آوری و با آزمون‌های فنوتیپی استاندارد تعیین هویت شدند. الگوی مقاومت آنتی‌بیوتیکی جدایه‌ها نسبت به آنتی‌بیوتیک‌های رایج به روش انتشار از دیسک بررسی شد. برای تعیین مقاومت آنتی‌بیوتیکی جدایه‌ها نسبت به ونکومایسین، از روش فنوتیپی غربالگری ونکومایسین آگار استفاده شد. حداقل غلظت مهارکنندگی رشد (mic) جدایه‌ها نسبت به ونکومایسین به روش رقیق‌سازی در آگار تعیین شد. همچنین حضور ژن vana به روش واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (pcr) بررسی شد. آنالیز آماری با استفاده از نرم‌افزار spss و آزمون‌های دقیق فیشر و mann-whitney u انجام شد.یافته‌ها: تعداد 100 جدایه بعنوان استافیلوکوکوس اورئوس تعیین هویت شدند. مقاومت جدایه‌ها به آنتی‌بیوتیک‌های پنی‌سیلین، اریترومایسین، کلیندامایسین، تتراسایکلین، سیپروفلوکساسین، سفوکسیتین، جنتامیسین و ریفامپین به ترتیب 90، 66، 56، 54، 54، 38، 4 و 0 درصد بود. نتایج بررسی مقاومت جدایه‌ها به هر دو روش فنوتیپی و ژنوتیپی نشان داد 2 درصد جدایه‌ها به ونکومایسین مقاوم بودند. هم‌چنین 4 درصد جدایه‌ها مقاومت حد واسط به ونکومایسین داشتند.استنتاج: شیوع ژن مقاومت و روند شکل‌گیری مقاومت به ونکومایسین نسبت به پژوهش‌های گذشته تغییر قابل ملاحظه‌ای نداشته است، اما به دلیل مقاومت جدایه‌های استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به ونکومایسین به بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌های متداول، شناسایی و مدیریت درمان عفونت‌های ناشی از این جدایه‌ها اهمیت دارد.

investigating the prevalence of the vancomycin resistance gene in staphylococcus aureus isolated from clinical specimens in medical centers in mazandaran

background and purpose: staphylococcus aureus is one of the most important causative agents of infections. the excessive use of antibiotics has led to a rise in antibiotic-resistant strains, including vancomycin-resistant isolates. the aim of this study was to investigate the prevalence of the vana gene** in s. aureus strains isolated from clinical specimens.materials and methods: a total of 115 s. aureus isolates were collected from medical diagnostic laboratories and hospitals. the isolates were identified using standard phenotypic methods. the antibiotic resistance profiles of the isolates to commonly used antibiotics were assessed using the disc diffusion method. vancomycin susceptibility was evaluated using the vancomycin agar screening method, and the minimum inhibitory concentration (mic) of vancomycin was determined by the agar dilution method. the presence of the vana gene was detected using polymerase chain reaction (pcr). statistical analysis was performed using spss software, employing fisher’s exact test and the mann–whitney u test.results: a total of 100 isolates were confirmed as s. aureus. the resistance rates to penicillin, erythromycin, clindamycin, tetracycline, ciprofloxacin, cefoxitin, gentamicin, and rifampin were 90%, 66%, 56%, 54%, 54%, 38%, 4%, and 0%, respectively. the results of vancomycin susceptibility testing, using both phenotypic and genotypic methods, showed that 2% of the isolates were resistant, and 4% exhibited intermediate resistance to vancomycin.conclusion: the results indicate that the prevalence of resistance genes and the emergence of vancomycin-resistant s. aureus (vrsa) have not changed significantly compared to previous studies. however, given the multidrug resistance of vrsa isolates to many commonly used antibiotics, it is essential to accurately identify and effectively manage infections caused by these strains.