تاثیر سطح توسعه یافتگی بر نسبت مواجهه‌ی خانوارهای شهری با هزینه زیاد سلامت در ایران 1390-1384

این مقاله تاثیر فرآیند توسعه ی اقتصادی بر شیوه ی تامین مالی غالب خدمات سلامت در ایران، یعنی پرداخت از جیب، در 31 استان کشور طی دوره ی1390-1384 را مورد بررسی قرار می دهد. این پرداخت ها در صورتی که بیش از 40% توان پرداخت خانوارها باشد، منجر به مواجهه ی خانوارها با هزینه ی زیاد (کمرشکن) سلامت می شوند. تاثیر سطح توسعه یافتگی (ارزیابی‌شده بوسیله درآمد سرانه و نابرابری درآمدی)، نرخ تورم و نرخ بیکاری، بر نسبت مورد نظر، در قالب مدل پانل دیتا بر اساس داده‌های مستخرج از منابع آماری مرکز آمار ایران، با بکارگیری نرم افزار eviews 6 بررسی شده است .ضرایب برآورد شده ی ضریب جینی، نرخ بیکاری و نرخ تورم، نشان می دهد که بین متغیرهای نامبرده با نسبت مواجهه ی خانوارهای شهری با هزینه کمرشکن سلامت رابطه مستقیمی وجود دارد. در حالی که میان درآمد سرانه و  نسبت مذکور رابطه منفی وجود دارد. در عین حال کشش ضریب جینی بیشترین تاثیر را بر نسبت مذکور دارد. بنابر نتایج حاصل از مطالعه حاضر می توان اظهار داشت که سیاست های مربوط به اصلاح توزیع درآمد،  افزایش درآمد سرانه و نیز سیاست هایی که موجب کاهش نرخ فلاکت جامعه (مجموع نرخ بیکاری و تورم) می شوند، که به نوعی بهبود شرایط اقتصادی جامعه را درپی دارند، می توانند موجب کاهش نسبت مواجهه ی خانوارهای شهری با هزینه بالای سلامت شوند.

The Influence of Development on the Proportion of Urban Households Facing Catastrophic Healthcare Expenditure in Iran (13841390)

This paper examines the influence of development on the dominant method of financing healthcare, the payments out of pocket, in 31 provinces during 13841390. If this kind of payments would be more than 40% of households’ capacity to pay, they encountered a catastrophic healthcare expenditure.In this paper, the influence of development (assessed by per capita income and income inequality), inflation and unemployment rates on the proportion of households facing catastrophic healthcare expenditures in a panel data model using data extracted Statistical Center of Iran and software Eviews 6 has examined.Estimated coefficients of the Gini coefficient, unemployment and inflation rates show there are positive relations between them and the proportion of urban households facing the catastrophic healthcare expenditures. Whereas, there is a negative relation between per capita income and the mentioned proportion. Meanwhile, the elasticity of the Gini coefficient has the greatest influence on the mentioned proportion.The results can be deduced that reform of income distribution, increase per capita income and the policies reduce the misery rate (sum of unemployment and inflation rates), which led to an improvement in society’s economic circumstances, can reduce the proportion of urban households facing the catastrophic healthcare expenditures.