بررسی تجربه سوگ در دوران کرونا

این مطالعه به دنبال بررسی تجربه سوگ کرونایی با استفاده از نظریه مبنایی برای ایجاد مدل پارادایمی سوگ کرونایی و تولید نظریه بومی در این زمینه بود. علاوه‌براین، در صدد پاسخ به چهار پرسش اساسی درباره مناسک سوگ کرونایی، کارکردهای آشکار و پنهان سوگواری کرونایی، تغییرات آیین‌های سوگ کرونایی و در نهایت تبعات سوگ تاخیری در بازماندگان بر پایه تجربه زیسته آنان بودیم. داده ها از طریق انجام مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با 50 نفر از افرادی که در کرونا فقدان یکی از بستگان خود را تجربه کرده‌بودند، گردآوری شد و مصاحبه با آنان تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم‌افزار مکس‌کیودا انجام گرفت. نتایج نشان دادند شیوع کرونا و فاصله‌گذاری اجتماعی در قالب شرایط علی، شیوع ویروس، سرعت انتقال و همه‌گیری کرونا به‌عنوان شرایط مداخله‌گر و در نهایت تغییرات مناسک و آیین‌های سوگواری محدود و مختصر شدن مراسم سنتی سوگواری و به جا نیاوردن آداب دینی تدفین به‌عنوان شرایط زمینه‌ای پدیده محوری سوگ کرونایی را در پی داشت. سوگ کرونایی به راهبردهایی چون برگزاری سوگواری آنلاین، برگزاری مراسم با حضور اعضای نزدیک خانواده، عدم توزیع نذورات و عدم برگزاری مراسم در مسجد شد که پیامدهای ناتوانی در طی سوگ نرمال، ناباوری مرگ و گسترده شدن سیطره حس تنهایی را دربرداشت و ماحصل نهایی آن سوگ پیچیده و ابرازنشده بود .بر پایه نتایج پژوهش، برگزاری سوگواری کرونایی در کنار کارکردهای مثبتی همچون کاهش هزینه‌های اقتصادی و پررنگ‌تر شدن ابعاد معنوی سوگواری، کارکردهای منفی مانند ناتوانی در طی کردن سوگ نرمال، ناباوری مرگ و سوگ تاخیری را دربرداشت.

investigating the experience of grief during coronavirus pandemic

this study examines experiences of grief during the covid-19 pandemic using grounded theory to develop a paradigmatic model of covid-19–related mourning and to generate an indigenous theoretical framework. the research addresses four core issues: forms of covid-19 mourning rituals, the functions of these rituals, changes in mourning practices during the pandemic, and the consequences of delayed grief among survivors based on their lived experiences. data were collected through semi-structured interviews with 50 individuals who experienced the loss of a relative during the covid-19 pandemic; interviews continued until theoretical saturation was achieved. data analysis was conducted using maxqda software. the findings indicate that the spread of the coronavirus and the enforcement of social distancing functioned as causal and intervening conditions shaping pandemic mourning. limitations on traditional mourning ceremonies, shortened rituals, and the inability to perform religious burial rites emerged as contextual conditions contributing to the central phenomenon of covid-19 mourning. in response, individuals adopted strategies such as online mourning, holding small ceremonies limited to close family members, refraining from distributing alms, and avoiding mosque-based rituals. these strategies resulted in incomplete mourning practices, disruption of the grieving process, and feelings of loneliness, ultimately leading to complicated and unexpressed grief. while pandemic mourning practices reduced the financial costs of ceremonies, they also produced negative outcomes, including the inability to undergo normative mourning processes and the emergence of delayed grief.