اِعمال تحریم های هوانوردی تهدیدی برای صلح و امنیت بین المللی

مروری بر معاهدۀ هوانوردی کشوری بین المللی موسوم به معاهدۀ شیکاگو گویای آن است که هوانوردی کشوری می تواند نقشی دوگانه را در زمنۀ صلح و امنیت بین المللی ایفاء نماید. از این رو معاهدۀ 1944 شیکاگو در مقدمۀ خود ضمن یادآوری نقش مثبت هوانوردی کشوری درایجاد و حفظ دوستی و تفاهم میان دولت ها و مردم جهان، متذکر شده است کهسوء استفاده از هوانوردی کشوری بین المللی می تواند به تهدیدی برای امنیت عمومی تبدیل گردد. به این ترتیب معاهدۀ مذکور آثار منفی آن را بر صلح و امنیت بین المللی از نظر دور نداشته است. حال اگر اثبات گردد که تحریم های تحمیلی بر هوانوردی کشوری دولت ها گاه موجب سوء استفاده از هوانوردی کشوری می شود، این پرسش مطرح می شود که آیا این امر به صراحت مادّۀ(4) معاهدۀ مذکور، نقض معاهدۀ شیکاگو و سوء استفاده از هوانوردی کشوری به شمار نمی آید و در نتیجه صلح و امنیت بین المللی را به مخاطره نمی اندازد؟ پاسخ نگارندگان به این پرسش با توجه به بررسی‎هایی که در این مقاله صورت گرفته است حاکی از آن است که اولاً- آثار منفی تحریم های هوانوردی بر صلح و امنیت بین المللی بیش از تاثیرات مثبت آن است؛ و ثانیاً- تحریم های هوانوردی در این صورت به ابزاری برای نقض معاهدۀ شیکاگو و سوء استفاده از هوانوردی کشوری مبدّل گردیده است.