اثربخشی آموزش گروهی درمان والدگری مثبت و مهارت‌های ارتباط موثر با همسر بر اهمال کاری و خودکارآمدی تحصیلی دانش‌آموزان پسر دوره اول متوسطه شهر فارسان

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی آموزش گروهی والدگری مثبت و مهارت‌های ارتباط موثر با همسر بر اهمال کاری و خودکارآمدی تحصیلی دانش‌آموزان پسر دوره اول متوسطه شهر فارسان بود.روش کار: روش پژوهش، نیمه‌تجربی و از نوع پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه‌ شامل کلیه والدین دانش‌آموزان پسر دوره اول متوسطه شهر فارسان که به روش نمونه‌گیری دردسترس تعداد 60 نفر (20 نفر در گروه آموزش والدگری مثبت، 20 نفر در گروه آموزش مهارت‌های ارتباط موثر با همسر، 20 نفر در گروه کنترل) انتخاب شدند و به دو گروه آزمایش در 8 جلسه آموزش والدگری مثبت و آموزش مهارت‌های ارتباط موثر ارائه شد. ابزارهای اندازه‌گیری شامل پرسشنامه اهمال کاری تحصیلی سولومون و راث بلوم (1984)، و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مورگان (1999) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش‌های آماری تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر استفاده شد.نتایج: نتایج نشان داد، تفاوت معناداری بین اثربخشی آموزش گروهی والدگری مثبت و مهارت‌های ارتباط موثر با همسر بر میانگین نمرات اهمال کاری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی دانش‌آموزان پسر در دو مرحله پس آزمون و آزمون پیگیری نشان داد.نتیجه‌گیری: بنابراین می‌توان گفت، تاثیر آموزش گروهی والدگری مثبت و مهارت‌های ارتباط موثر با همسر بر اهمال کاری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی دانش‌آموزان به لحاظ آماری تفاوت معناداری بین دو روش آموزشی وجود داشت.

the effectiveness of group training on positive parenting therapy and effective communication skills with spouse on procrastination and academic self-efficacy of male students of the first year of secondary school in farsan city.

introduction: the purpose of the present study was to compare the effectiveness of positive parenting group training and effective communication skills with spouse on procrastination and academic self-efficacy of male students of the first year of high school in farsan city.methods: the research method was semi-experimental and pre-test, post-test, and follow-up with two experimental and control groups. the population includes all the parents of male students in the first year of secondary school in farsan city, which are 60 people (20 people in the positive parenting training group, 20 people in the effective communication skills training group with spouse, 20 people in the control group) were selected and two experimental groups were given 8 sessions of positive parenting training and effective communication skills training. the measurement tools included the academic procrastination questionnaire of solomon and roth bloom (1984), and the academic self-efficacy questionnaire of jinks and morgan (1999). to analyze the data, statistical methods of analysis of variance with repeated measurements were used. results: the results showed that there was a significant difference between the effectiveness of positive parenting group training and effective communication skills with spouse on the average scores of academic procrastination and academic self-efficacy of male students in two stages of post-test and follow-up test.conclusion: therefore, it can be said that the effect of positive parenting group training and effective communication skills with spouse on academic procrastination and academic self-efficacy of students was statistically significantly different between the two educational methods.