مروری بر کاربرد کوپلیمرهای پلی (لاکتیک – کو - گلایکولیک اسید) در پزشکی بازساختی بافت استخوان

مقدمه: بافت استخوان به طور طبیعی قابلیت بازسازی و ترمیم خود نسبت به صدماتی مانند شکستگی یا آسیب‌های جزئی را دارد. اما در مواردی‌که آسیب‌ها وسیع هستند یا امکان ترمیم خودبه‌خودی وجود ندارد، به روش‌های پیشرفته‌تر نیاز است. مهندسی بافت استخوان به عنوان یک راهکار نوین برای ترمیم استخوان‌های آسیب‌دیده مطرح است و شامل علم مواد، بیومکانیک، ایمونولوژی و زیست‌شناسی می‌شود. اجزای مهندسی بافت شامل سلول‌ها، داربست‌ها و زیست‌مولکول‌های فعال است. داربست‌ها معمولاً از پلیمرها و کامپوزیت‌های زیست سازگار تهیه می‌شوند. البته انتخاب مناسب‌ترین زیست‌مواد برای بازسازی استخوان همچنان موضوعی مورد بحث است. پلی(لاکتیک-کو-گلایکولیک اسید) به دلیل زیست‌سازگاری و قابلیت تظیم سرعت زیست‌تخریب‌پذیری، به‌طور گسترده‌ای در مهندسی بافت استخوان استفاده می‌شود. این پژوهش به بررسی آخرین پیشرفت‌ها در توسعه مواد بازسازی استخوان مبتنی بر پلی(لاکتیک-کو-گلایکولیک اسید) پرداخته و کاربردهای آن را در داربست‌های نانوالیافی، چاپ سه‌بعدی، نانوذرات و هیدروژل‌ها تحلیل کرده است. این مواد می‌توانند با تحریک رشد سلول‌های استخوانی، روند بازسازی را تسریع بخشند و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به آسیب‌های استخوانی را بهبود دهند. نتیجه‌گیری: به دلیل ترکیب نسبت‌های مختلف لاکتیک اسید و گلایکولیک اسید، این پلیمر قابلیت‌های مکانیکی متنوعی ارائه می‌دهد و می‌تواند به گونه‌ای طراحی شود که زمان تخریب آن در بدن از چند هفته تا چند سال متغیر باشد. این ویژگی‌ها به پژوهشگران اجازه می‌دهد تا داربست‌هایی برای ترمیم بافت‌ها تولید کنند که به تدریج تخریب شده و جای خود را به بافت جدید بدهند. به همین دلیل، این پلیمر به عنوان یک ماده کلیدی در مهندسی بافت و تحریک رشد سلول‌های استخوانی شناخته می‌شود و امکان تسهیل فرآیندهای ترمیمی در پزشکی بازساختی را فراهم می‌آورد. 

a review of the application of poly (lactic-co-glycolic acid) copolymers in bone tissue regenerative medicine

introduction: bone tissue has the inherent ability to regenerate and repair, responding effectively to injuries such as fractures or minor traumas. however, in cases where the damage is extensive or there is no possibility of spontaneous repair, the need for more advanced methods becomes necessary. bone tissue engineering is proposed as a new approach for repairing damaged bones and includes material science, biomechanics, immunology, and biology. the components of this field include cells, scaffolds, and active biomolecules. scaffolds are usually made of polymers and composites, and selecting the best biomaterials for bone regeneration is still debatable. poly (lactic-co-glycolic acid) is widely utilized in bone tissue engineering because of its tunable biocompatibility and biodegradability. this research reviewed the latest developments in the creation of bone regeneration materials based on poly (lactic-co-glycolic acid) and analyzed their applications in nanofibrous scaffolds, 3d printing, nanoparticles, and hydrogels. these substances can accelerate the regeneration process by stimulating the growth of bone cells and improving the quality of life of patients with bone injuries.conclusion: thanks to the combination of varying amounts of lactic acid and glycolic acid, this polymer provides a range of mechanical properties and can be designed to have a degradation period in the body that varies from several weeks to several years. these properties enable researchers to create tissue regeneration scaffolds that gradually break down and make space for new tissue. consequently, poly (lactic-co-glycolic acid) is recognized as an essential substance in tissue engineering and promoting bone cell growth, thus supporting regenerative mechanisms in medicine.