the effect of an 8-week endurance training program on the content of foxo3a and beclin-1 proteins in heart muscle of rats with type 2 diabetes

Background the foxo3a/beclin1 pathway is an important pathway in autophagy that can be impaired in diabetic patients who are prone to cardiomyopathy.objective the aim of this study was to investigate the effect of an 8week endurance training program on the content of foxo3a and beclin1 proteins in the heart muscle tissue of rats with type 2 diabetes.methods this experimental study was conducted on 12 male twomonthold sprague dawley rats with a mean weight of 270 ±20 g. after diabetic induction by streptozotocin and nicotinamide, rats were randomly assigned into two groups of diabeticexercise (n=6) and diabeticcontrol (n=6). the diabeticexercise group received intervention 4 days per week, each session for 42 minutes at a speed of 1030 m/m for 8 weeks, while the control group received no any training program. the rats did not receive any insulin treatment during the study. collected data were analyzed using independent ttest at a significance level of p le;0.05.findings no significant changes were observed in the content of foxo3a (p=0.12) and beclin1 (p=0.34) proteins in the training group compared to the control group after intervention.conclusion the endurance training can not affect the content of foxo3a and beclin1 proteins. therefore, it seems that endurance training may not affect autophagy signaling in the heart muscle of type 2 diabetic patients.

تأثیر هشت هفته تمرین استقامتی بر محتوای پروتئین‌های FOXO3a و Beclin-1 در بافت عضله قلب موش‌های صحرایی نر مبتلا به دیابت نوع 2

زمینه مسیر FOXO۳a / Beclin۱ از مسیرهای مهم در مرگ سلول است و می‌تواند در بیماران دیابتی که مستعد کاردیومیوپاتی دیابتی هستند دچار اختلال شود.هدف هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر هشت هفته تمرین استقامتی بر محتوای پروتئین‌های FOXO۳a و Beclin۱ در بافت عضله قلب موش‌های صحرایی نر نژاد اسپراگوداولی مبتلا به دیابت نوع ۲ بود.مواد و روش‌ها در این مطالعه تجربی، ۱۲ سر موش صحرایی نر دوماهه از نژاد اسپراگوداولی با میانگین وزنی ۲۰ ±۲۷۰ گرم انتخاب و پس از دیابتی‌شدن از طریق القای استرپتوزوتوسین و نیکوتین‌آمید به روش تصادفی به ۲ گروه، مداخله و شاهد (هر گروه شش سر) تقسیم شدند. گروه مداخله چهار روز در هفته به مدت هشت هفته به تمرین استقامتی مطابق با برنامه تمرینی (هر جلسه ۴۲ دقیقه، سرعت بین ۱۰ تا ۳۰ متر بر دقیقه) پرداختند؛ در حالی که گروه شاهد هیچ‌گونه برنامه تمرینی نداشتند. همچنین موش‌های صحرایی هیچ‌گونه درمانی با انسولین را در طول دوره پژوهش نداشتند. برای تجزیه‌ و تحلیل داده‌ها از آزمون تی مستقل استفاده شد. یافته‌ها تغییر معنی‌داری در محتوای پروتئین‌های FOXO۳a (۱۲/۰P=) و Beclin۱ (۳۴/۰P=) در گروه‌ مداخله نسبت به گروه شاهد مشاهده نشد.نتیجه‌گیری نتایج نشان دادند که تمرین استقامتی بر محتوای پروتئین‌های FOXO۳a و Beclin۱ تأثیری ندارد. بنابراین، به نظر می‌رسد که تمرین استقامتی نمی‌تواند بر اتوفاژی در عضله قلب آزمودنی‌های مبتلا به دیابت نوع ۲ تأثیری داشته باشد.