مفاهیم عدد و مقدار در دورۀ رنسانس

در سده‌های شانزدهم و هفدهم میلادی مفاهیم کلاسیک یونانیِ عدد ‎(گسسته)‎ و مقدار ‎(پیوسته)‎ که در ترجمه‌های لاتینی قرون وسطایی اصول‎ اقلیدس محفوظ مانده‌ بود دستخوش دگرگونی بزرگی شد که آن‌ها را به مقادیر پیوسته اما قابل اندازه‌گیری تبدیل کرد. این مقاله تغییراتی را که سه تحریر رنسانسی تاثیرگذار از ‎اصول‎ اقلیدس در مفاهیم کلاسیک عدد و مقدار ایجاد‌ کرده‌اند بررسی می‌کند. این تحریرها شواهدی از بحث‌‌هایی دارند که منجر به مفاهیم و استدلال‌هایی در کتاب حساب سیمون استوین در ‎1585‎ میلادی شد، علاوه‌بر‌این نقش جبر چرتکه و دیدگاه‌‌های رنسانسی در تاریخ ریاضیات را در پُر کردن شکاف بین اعداد گسسته و مقادیر پیوسته نشان می‌دهند.

renaissance notions of number and magnitude

in the 16th and 17th centuries the classical greek notions of (discrete) numberand (continuous) magnitude (preserved in medieval latin translations of euclid'selements) underwent a major transformation that turned them into continuous but measurablemagnitudes. this article studies the changes introduced in the classical notionsof number and magnitude by three influential renaissance editions of euclid's elements.besides providing evidence of earlier discussions preparing notions and argumentseventually introduced in simon stevin's arithmétique of 1585, these editionsdocument the role abacus algebra and renaissance views on the history of mathematicsplayed in bridging the gulf between discrete numbers and continuous magnitudes.